Dementieverklaring

Het woord dementieverklaring komt in geen enkele wet voor. In de praktijk bedoelt men er twee verschillende dingen mee: een verklaring van een arts over de vraag of iemand zijn belangen nog kan overzien, of een verklaring die iemand zelf opstelt over wat er moet gebeuren als hij dement wordt.

Voor de notaris telt alleen de eerste. Hij mag een akte pas passeren als de betrokkene wilsbekwaam is: hij moet begrijpen wat hij tekent en wat de gevolgen zijn. Twijfelt de notaris, dan volgt hij het stappenplan van de beroepsorganisatie en vraagt hij zo nodig een arts om een oordeel.

De tweede betekenis hoort thuis in een levenstestament. Daarin legt iemand vast wie er namens hem mag beslissen zodra hij dat zelf niet meer kan, en wat zijn wensen zijn over zorg en behandeling. Dat moet wél gebeuren zolang hij nog wilsbekwaam is — daarna kan het niet meer.