Niet opeisbaarheid

Een vordering is opeisbaar zodra de schuldeiser betaling kan verlangen. Bij de wettelijke verdeling is dat juist níet het geval: de kinderen hebben een vordering op de langstlevende, maar kunnen die pas opeisen als ook hij overlijdt, of bij zijn faillissement.

Zonder die regel zou de langstlevende het huis moeten verkopen om zijn kinderen uit te betalen. In een testament kunnen er gevallen worden bijgezet waarin de vordering tóch opeisbaar wordt — bijvoorbeeld als de langstlevende hertrouwt of naar een zorginstelling verhuist. Dat gebeurt met een niet-opeisbaarheidsclausule.

Over een niet-opeisbare vordering loopt meestal rente. Die laat de vordering groeien, zodat er bij het tweede overlijden minder overblijft en er dus minder erfbelasting wordt geheven. Hoe hoog die rente is, mag in het testament worden bepaald; staat er niets, dan volgt zij uit de wet.