Niet-behandelverklaring

In een niet-behandelverklaring, ook wel behandelverbod, legt iemand vast welke behandelingen hij niet meer wil ondergaan: geen reanimatie, geen beademing, geen ziekenhuisopname, of geen behandeling meer zodra een bepaalde toestand is bereikt.

De verklaring heeft meer gewicht dan een wens. Een weigering van behandeling die iemand op schrift heeft gezet toen hij nog wilsbekwaam was, moet in beginsel worden gerespecteerd — ook als hij dat later niet meer kan bevestigen. Daarmee verschilt zij van een euthanasieverklaring: die verzoekt om handelen, en daar kan geen arts toe worden verplicht.

Er zit een praktische kant aan. De verklaring moet vindbaar zijn en herkenbaar van de betrokkene, en het helpt als de huisarts en de familie weten dat zij bestaat. Veel mensen nemen haar daarom op in hun levenstestament, naast een medische volmacht voor de beslissingen die er niet in staan.